W Żelaznym Moście znajdował się kiedyś piękny barokowy pałac rodziny Kłobuczyńskich. Zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku, remontowany na początku XX wieku, wzbogacony został w końcu XIX wieku o malowniczy park krajobrazowy w kierunku południowym od rezydencji. Pałac podczas ostatniej wojny w 1945 roku uległ zniszczeniu, ale nadawał się jeszcze do użytku. Był wykorzystywany na magazyn zboża przez miejscową spółdzielnię, później po remoncie mieściło się w nim przedszkole. Opuszczony od 1971 roku ulegał stopniowemu niszczeniu. Teraz pozostały po nim tylko ruiny. W pobliżu zabudowania gospodarcze w stanie postępującego zniszczenia. Jest tutaj też kościół św. Barbary wzmiankowany na 1376 rok. Obecny pochodzi z 1670 r. Skromna, położona ładnie na pagórku budowla posiada wieżę, w górnej części drewnianą. Wyposażenie wnętrza kościoła pochodzi głównie z początku XVIII wieku.

„W trakcie rozważań o przeszłości Żelaznego Mostu docieramy po krótkim czasie do tej, jakże wdzięcznie położonej posiadłości. Emanująca przytulnością, zasobna budowla barokowa z 17 wieku ze względu na swoją lokalizację na wzniesieniu, a także – w odróżnieniu od innych domów – z dala od traktu komunikacyjnego dominuje nad tym małym obszarem, a w szczególności nad leżącym przed nią dużym dziedzińcem ze znajdującymi się po środku sadzawką i gołębnikiem. Tylko godna zobaczenia, idylliczna bryła drewnianego kościółka góruje ponad majątkiem. Ten dom boży, który był ostatecznie pod patronatem właścicieli majątku pozdrawiał swoją kunsztownie ozdobioną drewnianymi gontami wieżyczką, rozciągający się wzdłuż i wszerz pagórkowaty teren, jeszcze na długo przed tym, zanim dwór właścicieli nabrał dzisiejszego wyglądu. Każdy miłośnik sztuki wstępując do tej katolickiej kaplicy był zaskoczony bardzo starym snycerstwem w drewnie, a szczególnie ołtarzem, który przedstawiał, pozostające niestety nieznanym, wartościowe dzieło sztuki. Bezpośrednio do majątku przylegał park, będący – biorąc pod uwagę jego urządzenie oraz rodzime i zagraniczne gatunki drzew – jedynym w swoim rodzaju. Pięknie położone alejki prowadziły pod wspaniałymi stuletnimi dębami; można tam było zobaczyć przebogate egzemplarze północno amerykańskiego tulipanowca. Do małego gęstego świerkowego zagajnika przylegał staw, otoczony olchami i jesionami, którego woda latem była wystarczająco chłodna, ażeby móc zadowolić pływające w niej pstrągi.”

(Fragment ze wspomnień byłej mieszkanki wsi)